Welkom op de website van de Marokkaanse schrijver en dichter TIJANI BOULAOUALI
In de Openbare Bibliotheek in Amsterdam zijn zondag voor de dertiende keer de El Hizjra-literatuurprijzen uitgereikt. De prijs is bedoeld voor jong talent van Marokkaanse en Arabische afkomst. De Amsterdamse wethouder Aboutaleb (Integratie) reikte de zes eerste prijzen uit.
Nieuw digitale pagina met diverse literaire en intellectuele teksten van de Marokkaanse schrijver en dichter Tijani Boulaouali in de website van (Beschaafd dialoog) Klik op de volgende link:
O, mijn moeder!
Nu, ontdek ik dat je net als een vuur bent
Die mijn verlangen in de steek laat
Geen water beschermt me,
Zodat ik te zuiver word
Zonder vrouw of gevoelens van de ellende en schuld
Ik zal mijn geheim verbergen
Om je mijn hemel niet te bezetten
Om je mijn gloeiende assen niet te blussen
Jouw schitterende tatoeages, zoals de oleanderbloemen,
mijn schulden laten bloeien
Uit mijn geheugen de gedachtenissen van het begin verdwijnen,
Verlaat ik de weestijd naar mijn veilige troon
O, mijn moeder!
Ik hou jou bittere/prettige berisping bij,
Want de tijd maakt jouw zoon verdrietig en blij
Totdat hij hardnekkig wordt, en weelderig
Net als de geur van de wilde anjers,
Net als de kalmte van de arme vissers
ISLAMIC-RELIEF roept u op om uw broeders en zusters overal te ondersteunen.
(En helpt elkander in deugdzaamheid en vroomheid) 5:2(Koran)
http://www.islamic-relief.com
HELP slachtoffers aardbeving Azie
De stok van de leraar die naar een slang verandert!
Door Tijani Boulaouali
Ik kan me deze periode (tussen 1977 en 1979) niet allemaal herinneren, want ik was nog jong van vier jaar! Maar als ik probeer naar die vervolgen tijden te reizen, kan ik wat vage beelden en gebeurtenissen in mijn hoofd tekenen. Zoals die van de leraar (faqih), die in onze dorpje de godsdienstige macht bezit. Daarnaast vormt hij altijd een soort bron van allerlei kennissen over religie en leven, van het gebed tot de zwarte magie! Maar bij de kinderen symboliseert deze personage naar de gevoelens van de vrees en angst met name is hij altijd streng en straffer. Hij dwingt zijn leerlingen door middel van verschillende manieren om hun opdrachten/het leren van de koran uit de hoofd te doen. En als iemand dat niet doet, dan wordt met hem erg. Het wordt vaak bestraft met het slaan op onder kant van de voeten door een stok of een plastische tube.
Daarom vormt de koranische school in de ogen van alle leerlingen een soort gevangenis, waarin blijven ze de hele dag onder de absolute macht van de faqih. Die door de ouders beholpen wordt, hij krijgt elk jaar een vast bedrag voor zijn werk als leraar en imam. Tevens krijgt hij elk dag eten van de bewoners, er is inderdaad een soort lijst van de namen van alle bewoners van het dorpje. En op een volgorde manier is de eten elk dag naar hem meegebracht. Zo is de faqih in traditionele Marokkaanse maatschappij een heel belangrijke en noodzakelijke persoon. Die verschillende functies verricht zoals het vervullen van de dagelijkse gebeden, het leren van kinderen, de toezicht houden op de moskee, het beantwoorden en uitleggen van allerlei vragen van de bewoners etc.
Ondanks zijn belangrijke religieuze rol binnen het dorpje, beschouwen de ouders hem als een goede voorbeeld. Die moet door hun kinderen gevolgd wordt, maar deze kinderen waren echt zielig tegen hun meester die twee tegenstellende gedragen heeft. Hij combineert tussen de goede bij de ouders en de slechte bij de kinderen, tussen de kennis van de religieuze wetenschappen en de onwetendheid van de gevoelens van zijn leerlingen!
Ik was een van die zielige kinderen die in een sfeer van angst gegroeid en opgevoed zijn. Zodat wordt dit vreeslijk gevoel een aantrekkelijke element of thema in ons leven. Eens heb ik gedroomd dat de stok van mijn leraar als een slang werd die me volgde en wilde bijten. En ik probeerde in mijn droom snel te vluchten, totdat ik verschrikkelijk opgestaan werd! Tevens probeerde ik soms trucjes te maken om niet naar de school te gaan. Ik zeg tegen mijn moeder dat ik ziek ben, of dat ik bang ben om alleen naar de school te lopen vooral is de afstand tussen mijn huis en de school meer dan anderhalf kilometer.
Ik bleef dus in deze koranische school ongeveer twee jaar, waardoor heb ik wat koranische verzen geleerd en hoe de Arabische alfabeet op een klassieke stijl schrijven met een houtpen die van riet gemaakt is en een traditionele inkt die van wol en kool gemaakt is en op een houtboard. Na die periode van angst heeft gelukkig de overheid in ons dorpje een basisschool gebouwd. Ondanks dat ik jonger was, werd ik daarin ingeschreven. Zo heb ik gevlochten van de stok van de faqih die naar een slang verandert en van die tijden van vrees en schrik!
